Να το κάνεις τελικά ή όχι το βήμα;

Μερικές φορές κάθομαι και σκέφτομαι: "Είναι καλύτερα να ζεις μόνος ή να έχεις κάποιον δίπλα σου για τις καλές και άσχημες στιγμές;" Τελικά δεν ξέρω τι είναι καλύτερο.Ακόμα το ψάχνω.Και μάλλον θα είναι κάτι που θα με απασχολεί για καιρό! Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά τα πράγματα και ας διαχωρίσουμε λίγο τα συν και τα πλην της "υπόθεσης".

Μόνος:
Έχεις την απόλυτη ελευθερία των κινήσεων και πράξεών σου χωρίς να δίνεις λογαριασμό το που θα πας, γιατί θα πας, με ποιους θα πας κτλ. Βγαίνεις(όποτε θέλεις), φλερτάρεις(όσο θέλεις,χωρίς ηθικούς φραγμούς), μπορείς να περνάς απεριόριστες ώρες με φίλους και γνωστούς(τις περισσότερες φορές κάνοντας πράξεις χωρίς ουσία και νόημα) και τελικά καταλήγεις στο σπίτι μόνος χωρίς τη γλυκιά συντροφιά ενός πολύ αγαπημένου προσώπου, κοιτάζοντας τους τέσσερις τοίχους, άντε και στην καλύτερη των περιπτώσεων τηλεόραση!

Σχέση:
Περνάς μονίμως την περισσότερη ώρα του "ελεύθερου" χρόνου σου με ένα συγκεκριμένο άτομο(ισχύει για τους μονογαμικούς της υπόθεσης), κάνοντας πράγματα που αρέσουν και στους 2(εκτός βέβαια αν τα άτομα κάνουν και υποχωρήσεις ώστε να ικανοποιήσουν μόνο τη σχέση τους, σπάνιο φαινόμενο στις μέρες μας!) και γενικά έχεις έναν άνθρωπο(τον άνθρωπό σου που λένε) να μπορείς να μοιραστείς ανά πάσα στιγμή το οτιδήποτε(ελπίζοντας πάντα πως σε ακούει και σε καταλαβαίνει,χα καλό ε?). Κομμένες οι κραιπάλες και τα "ζουζουνιάσματα" με διάφορες μικρούλες που μπορεί να συναντήσεις και γενικά κομμένα πολλά...

Και τα δύο έχουν όψεις που σε ευχαριστούν και σε "ταλαιπωρούν". Τελικά τι πρέπει να κάνει κάποιος για να είναι ευτυχισμένος;Ψιλομπερδεύτηκα η αλήθεια!Και ποιος δεν θα μπερδευόταν, η αλήθεια!
Δύσκολο παιδιά...Για πείτε καμιά ιδέα...