Αφιερωμένο...

Με πολύ δουλειά και πολύ περισσότερη κούραση έφτασε το φετινό Πάσχα υποσχόμενο ξεκούραση και ξεγνοιασιά!Και παρόλο που οι ώρες ξεκούρασης ήταν αρκετές,αποφάσισα να τις σπαταλήσω σε άλλα πράγματα που δεν μπορούσα να απολαύσω τις προηγούμενες μέρες.
Έτσι λοιπόν το σπίτι με είδε για πάρα πολύ λίγο.Κυρίως με είδαν οι δρόμοι και τα μαγαζιά!Την Μ.Παρασκευή λοιπόν σηκώθηκα και κατέβηκα στο κέντρο της πόλης για να απολαύσω ένα κρύο καφεδάκι μαζί με την κολλητή μου στο "AlloSmondo",ένα μικρό,ζεστό μαγαζί γεμάτο ζεστούς ανθρώπους!Καθίσαμε περίπου 3,5 ώρες απολαμβάνοντας την λιακάδα της μέρας και εγώ,πάνω από όλα,την φιλική ατμόσφαιρα του μαγαζιού!
Η επιστροφή με βρήκε με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη,χωρίς καν να γνωρίζω τον λόγο!Το σώμα ένιωθε να το διαπερνά ένας δυνατός άνεμος και η καρδιά να βροντοχτυπά ασταμάτητα!Γύρισα σπίτι και ξάπλωσα προσπαθώντας να ξεκουραστώ,μόνο που το μυαλό μου ταξίδευε...Την προσπάθειά μου να ξεκουραστώ διέκοψε ευχάριστα το χτύπημα του τηλεφώνου.Η πρόταση για έξοδο το βράδυ της Μ.Παρασκευής ήταν αρκετά δελεαστική,όχι τόσο λόγο του μαγαζιού που θα πηγαίναμε, όσο του ανθρώπου που θα ήμουν μαζί!
Μετά λοιπόν την περιφορά του επιταφίου,στον οποίο δεν πήγα τελικά γιατί με πήρε ο ύπνος, συναντηθήκαμε στην Καμάρα.Εγώ με μία έκπληξη κρυμμένη σε μία τσάντα,είχε γενέθλια στην αλλαγή της μέρας, και το χαμόγελο ζωγραφισμένο κατηφορίσαμε πρώτα για ένα ποτό,στο ίδιο μαγαζί που ήμουν το πρωί της ίδιας μέρας.Συζήτηση και άφθονο γέλιο χαρακτήριζαν τη βραδιά με αποκορύφωμα την έκπληξη που είχα ετοιμάσει."Δεν το πιστεύω τι έκανες!",μου είπε.Δεν έχει σημασία το τι έκανα εγώ.Το μοναδικό πράγμα που είχε σημασία εκείνη την ώρα ήταν μόνο το χαμόγελό του,και τα 2.000 χρώματα που άλλαξε!"Φυσικά έχει και συνέχεια",πρόσθεσε,και εγώ απλά ακολούθησα...Μας βρήκε το πρωί να συζητάμε για τη σχέση του και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε και μένα να δίνω συμβουλές σαν να μην τρέχει τίποτα!Γύρισα σπίτι και δεν μπορούσα να βγάλω την μορφή του από το μυαλό μου!Ακόμη και μέχρι σήμερα μου είναι απλά ακατόρθωτο...
Το επόμενο πρωινό με βρήκε στο σπίτι της κολλητής μου να πίνουμε καφέ και να συζητάμε τα γεγονότα της προηγούμενης βραδιάς.Αν και εγώ δεν το είχα συνειδητοποιήσει το τι συνέβαινε,η φίλη μου ήταν εκεί για να μου δείξει την αλήθεια.Τρομακτικό να θέλεις τόσο πολύ έναν άνθρωπο που είναι "αλλού".Πόσο μάλλον όταν αυτό το "αλλού" όχι μόνο το ξέρεις,αλλά είναι και φίλος!Μέχρι στιγμής 3 άνθρωποι προσπάθησαν να μου αλλάξουν γνώμη,αλλά όταν μιλάει η καρδιά ο νους κυριολεκτικά παραλύει!Και δεν νομίζω να αλλάξω γνώμη όσο και αν τελικά με πονέσει αυτό...

*Το ξέρω πως δεν μπορούμε να είμαστε μαζί και πως αν ποτέ γίνει αυτό θα μπουν σε κίνδυνο πολλά,αλλά δεν με νοιάζει...Το μόνο που θέλω είναι να είμαι ΜΑΖΙ ΣΟΥ και όλα τα άλλα διορθώνονται...Σε ευχαριστώ πολύ για τις λιγοστές στιγμές που μου χάρισες και ελπίζω να γίνουν πολύ περισσότερες...