Κυριακή 10 Ιουνίου 2007

Απογοήτευση...

Σιχάθηκα την κοινωνία που κατακρίνει τους ανθρώπους τόσο ψυχρά, λες και είμαστε ρομπότ χωρίς αισθήματα. Ένα κομμάτι κρέας πεταμένο στα σκουπίδια! Όλοι έχουν να πουν κάτι για τον απέναντι. Να κατηγορήσουν με την πρώτη ευκαιρία. Λες και οι ίδιοι είναι θεοί και μπορούν να κρίνουν τα πάντα, θεωρώντας πως ο τρόπος ο δικός τους και μόνο είναι ο σωστός.
Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τη ζωή μου, τον τρόπο συμπεριφοράς μου, τα πιστεύω μου, τις ανάγκες μου, τα συναισθήματά μου; Είμαστε όλοι ίσοι, αν αυτό σου λέει κάτι! Έχω δικαίωμα να ζήσω όπως θέλω εγώ, χωρίς περιορισμούς και κανόνες. Ελεύθερος! Έτσι δεν είμαστε πλασμένοι; Ελεύθεροι!
Σταμάτα λοιπόν να με ζαλίζεις με θεωρίες και πιστεύω που δεν μου ταιριάζουν. Είναι σαν να προσπαθείς να με χωρέσεις σε ένα στενό ρούχο. Και να μπω ποτέ δε θα νιώσω άνετα! Γιατί λοιπόν να το κάνω; Για να ευχαριστήσω εσένα και τους ομοίους σου; Δεν θα το κάνω!
Θέλω τη ζωή μου και τις πράξεις μου να τις ορίζω εγώ! Και μόνο εγώ!
Δεν χρειάζομαι φίλους που να κατακρίνουν το καθετί που κάνω. Γι' αυτό έχω τους εχθρούς μου! Είμαι αυτό που είμαι και δεν χρειάζομαι νύξεις από κανέναν άσχετο. Το τι ζητάω και το τι θέλω, το ξέρω μόνο εγώ και κανένας άλλος! Αν θέλεις να με στηρίξεις σε αυτό μείνε. Διαφορετικά δεν έχεις λόγο ύπαρξης στη ζωή μου! Και πίστεψέ με δε θα στεναχωρηθώ αν θα σε χάσω! Ποτέ δεν στεναχωρώ τον εαυτό μου για κάτι που δεν άξιζε!
Και όταν περάσει ο καιρός και θα αναπολώ στιγμές θα λέω πως κάποτε είχα ένα φίλο, αλλά τελικά με πρόδωσε. Γιατί το να μην υποστηρίζεις τον φίλο σου είναι προδοσία! Και μάλιστα από τις χειρότερες μορφές της!

Σε ευχαριστώ που με έκανες ποιο δυνατό! Να 'σαι πάντα καλά ό,τι και αν κάνεις, όπου και αν βρίσκεσαι! Σ' αγαπώ και ας μην στο είχα πει ποτέ! Αντίο...